سهیلا جلیل‌زاده تولیدکننده و مربی صنایع‌دستی در گفت‌وگو با میراث آریا خبر از تلفیق چوب و حصیر و به‌کارگیری حدود ۵۰ زن روستایی داد و به نسل تازه‌ای از محصولات دست‌ساز و کاملاً طبیعی که به بازار عرضه کرده‌اند، اشاره کرد و گفت: اما شرایط جنگی اخیر، کاهش نمایشگاه‌ها و افت گردشگری، ضربه جدی به فروش این تولیدات وارد کرده است.

این صنعتگر از اجرای یک طرح نوآورانه در تالاب بین‌المللی شادگان خبر می‌دهد؛ طرحی که بر پایه تلفیق چوب و حصیر و با اتکا به توان زنان روستایی شکل گرفته است. او با اشاره به شروع این طرح می‌گوید: سال ۱۴۰۴ تصمیم گرفتیم کار جدیدی انجام دهیم؛ تلفیق چوب و حصیر، بدون استفاده از پلاستیک و مواد مصنوعی. همه چیز کاملاً طبیعی است. نمونه‌ها را در اینستاگرام و گروه‌ها گذاشتیم و خدا را شکر خیلی مورد استقبال قرار گرفت.

به گفته جلیل‌زاده، محصولات تولیدی تنوع بالایی دارند، ظروف آجیل‌خوری، سینی، ظرف برنج، جا دستمالی، بادبزن، جا قاشقی، جا مدادی و انواع سینی‌های تزئینی را تولید می‌کنیم؛ طوری طراحی شده که با توجه به نیاز مردم در خانه برای کاربردهای مختلف قابل استفاده باشد.

او تأکید می‌کند که در کنار محصول، اشتغال‌زایی هم هدف اصلی بوده است: به خانم‌های روستا گفتیم بیکار نباشید و بتوانند درآمد داشته باشند. الان حدود ۵۰ خانم به‌صورت مستقیم با ما کار می‌کنند و به‌طور مستقیم و غیرمستقیم روستاهای زیادی درگیر این فعالیت شده‌اند. برخی از این زنان بیش از ۱۰ سال است که در حوزه صنایع دستی کار می‌کنند.

این تولیدکننده و مربی صنایع‌دستی درباره آموزش نیز توضیح می‌دهد: آموزش در طول سال انجام می‌شود؛ حتی اگر از طرف هیچ ارگانی حمایتی نباشد، خودم می‌روم سراغ بچه‌ها و کمبودهایشان را جبران می‌کنم. هدف این است که مهارت‌ها ماندگار شود و زنان بتوانند روی پای خودشان بایستند.

او، درباره روش‌های عرضه محصولات می‌گوید: سال قبل بیشتر در نمایشگاه‌ها شرکت می‌کردیم؛ نمایشگاه‌های عشایری و روستایی در اهواز خیلی به فروش ما کمک کرد. امسال نمایشگاه‌ها خیلی کم شده. از طریق گروه‌ها و شبکه‌های مجازی به‌خصوص اینستاگرام، مشتری‌های خوبی داشتیم. در حال حاضر خانواده‌ها و گروه‌های فرهنگی از مهم‌ترین مخاطبان ما هستند.

او اضافه می‌کند که در کنار فضای مجازی، داشتن یک محل عرضه ثابت هم ضروری است: یک فروشگاه دارم، جای خوبی است ولی کافی نیست. درخواست ما این است که فروشگاه دائمی در خود اسکله صراخیه تالاب بین‌المللی شادگان داشته باشیم تا زنان روستا در تمام سال بتوانند محصولاتشان را عرضه کنند، نه فقط در یک فصل خاص.

جلیل‌زاده از تأثیر شرایط جنگی اخیر نیز می‌گوید: ما برای سال جدید آماده شده بودیم؛ روی فروش نوروزی و حضور گردشگران حساب کرده بودیم. اما با شروع جنگ، مردم نگران و هراسان شدند، بارندگی هم بود و عملاً هم آموزش‌ها تعطیل شد و هم گردشگری افت کرد. این فقط ضربه به ما نیست، بلکه ضربه‌ای است که کل کشور و همه فعالان کوچک و بزرگ خورده‌اند.

او امیدوار است با آرام شدن شرایط، دوباره رونق به منطقه برگردد: امیدواریم جنگ زودتر تمام شود، اوضاع سر و سامان بگیرد و مردم برگردند به روستاها و تالاب. ما هم وظیفه داریم در کنار مردم بمانیم و کار را ادامه بدهیم.

این مربی صنایع‌دستی در پایان از مسئولان می‌خواهد به فکر ایجاد یک پایگاه دائمی برای فروش محصولات زنان روستایی باشند: برنامه‌ام این است که یک جایگاه دائمی در خود صراخیه برای فروش محصولات داشته باشیم. اگر می‌خواهیم از زنان روستایی حمایت شود، باید یک فروشگاه ثابت برقرار شود تا این کار ارزش اقتصادی واقعی پیدا کند.

انتهای پیام/